Meteen na thuiskomst van zijn beroemde Italiaanse reis ontmoette Goethe een vrouw op wie hij hartstochtelijk verliefd werd en dichtte hij de Romeinse elegieën. Deze elegieën zijn geen klaagliederen, maar liefdespoëzie, vermengd met lyrische beschrijvingen van de schoonheid van Rome en het geluksgevoel dat zijn verblijf in de eeuwige stad bij hem opriep. Naar aanleiding van de nieuwe vertaling van Mieke de Vos: een avond over Goethe, de schoonheid en aantrekkingskracht van Rome, de klassieke beeldhouwkunst – en de kunst van het vertalen.