Over generaties doen veel verhalen de ronde. Gen-Z’ers zijn lui, maar wel erg maatschappelijk betrokken. Millennials waarderen vrijheid en flexibiliteit. Generatie X heeft behoefte aan persoonlijk contact en stabiliteit. Babyboomers — de ‘protestgeneratie’ — waren ooit idealistisch, maar hebben later vooral goed voor zichzelf gezorgd. Maar gaat het hierbij wel echt om generatieverschillen? Of zijn dit simpelweg verschillen tussen levensfasen, tussen jongeren en ouderen? Daarover woedt al geruime tijd strijd onder wetenschappers.  

In zijn boek Generatiestrijd: feit en fictie over generaties onderzoekt Paul de Beer in welke mate generaties van elkaar verschillen in waarden, gedrag en uitkomsten als rekening wordt gehouden met verschillen tussen levensfasen en met veranderingen in de ‘tijdgeest’. Jongere generaties – gen-Z’ers en Millennials – blijken dan wel degelijk andere opvattingen te hebben over bijvoorbeeld werk en de rolverdeling tussen vrouwen en mannen dan de oudere generaties – babyboomers en generatie X. Er zijn ook forse verschillen in gedrag – zoals de tijdsbesteding aan betaald en onbetaald werk, maar ook criminaliteit. En de generaties verschillen in uitkomsten op het gebied van werkonzekerheid en gezondheid. Wat betekenen deze verschillen voor arbeidsorganisaties en voor de overheid? Is er noodzaak om (personeels)beleid meer generatieproof te maken?